🦄 Jak Ubrać Kościół Na Adwent

Adwent miał wtedy formę radosnego oczekiwania na przyjście Pana, brak postów i innych praktyk pokutnych. Dopiero Papież Grzegorz Wielki ujednolicił zalecenia liturgiczne dotyczące adwentu. Od tego czasu adwent trwa cztery tygodnie począwszy od pierwszej niedzieli po uroczystości Chrystusa Króla, do pierwszych nieszporów Bożego Na adwent składają się cztery niedziele adwentowe, w pierwszą z nich rozpoczyna się w Kościele rok liturgiczny. W okresie adwentu dominuje w liturgii kolor fioletowy. W Kościele katolickim kapłan zakłada do Mszy świętej ornat w kolorze fioletowym, symbolizującym czas pokuty i przygotowania się do jednego z najważniejszych świąt Adwent dzieli się na dwa podokresy, z których każdy ma odrębne cechy, wyrażone w dwóch różnych prefacjach adwentowych. Pierwszy podokres obejmuje czas od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia, gdy czytane są teksty biblijne zapowiadające powtórne przyjście Zbawiciela na końcu świata i przygotowujące do spotkania z Chrystusem Benedykt XVI: radość Adwentu. "Zatem każdy z nas może zadać sobie pytanie, zwłaszcza w tym okresie, który przygotowuje nas do Bożego Narodzenia: a ja na co czekam?" - mówił Papież. 28 listopada w rozważaniach przed modlitwą Anioł Pański Benedykt XVI podkreślił, że Adwent to czas oczekiwania, a człowiek żyje, dopóki czeka i Muzyka na Adwent. Coldplay. We’re going to get it get it together right now / Uda nam się, osiągniemy to razem. Going to get it get it together somehow / Wiem, że nam się uda, jakoś zrobimy to razem. Taka roratnia motywacja od Coldplay 🙂 Nie dość, że piękny kawałek (i rewelacyjny teledysk!), to pomaga wstać i wypełniać Spójrzcie na ręce moje i nogi moje, że to Ja jestem. Dotknijcie mnie i popatrzcie: Wszak duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam. Łk 24:39. Potem rzekł do Tomasza: Daj tu palec swój i oglądaj ręce moje, i daj tu rękę swoją, i włóż w bok mój, a nie bądź bez wiary, lecz wierz. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem. By niespodzianie przyszedłszy, nie zastał was śpiących. Lecz co wam mówię, mówię wszystkim: «Czuwajcie!». Jezus kładzie wielki nacisk na konieczność czuwania: „Niech nie zastaną was śpiących!”. Przepis na Adwent. Nasze praktyki religijne, życie społeczne, rodzinne, zawodowe zostało częściowo nadszarpnięte przez koronawirusa. Nie jest to jednak wystarczający powód, aby ulec pesymizmowi, tym bardziej, że mamy na co czekać. Rozpoczynający się Adwent stwarza idealną okazję, aby przewartościować myślenie i zrobić Będzie pięknie wyglądał na ciemnych drzwiach lub na ciemnej ścianie. Przed nami adwent i Boże Narodzenie Fot. www.floraservice.blogspot.com 14 z 24 Wianki i stroiki bożonarodzeniowe. Wianek w czerwieni. Przed nami adwent i Boże Narodzenie Fot. www.floraservice.blogspot.com 15 z 24 Wianki i stroiki bożonarodzeniowe. Wianek z kasztanów Anna Pliś: Drzewo Jessego to forma przeżywania Adwentu, która polega na tym, że codziennie gromadzimy się wspólnie jako rodzina i czytamy Pismo Święte. Jest to forma typowo katolicka, gdyż obejmuje cały Adwent, a nie, jak to ma miejsce w wielu kalendarzach adwentowych, tylko dni od 1 grudnia. Już od pierwszego dnia Adwentu Po drugie, wskazuje on na oczekiwanie na powtórne przyjście Chrystusa na końcu czasów. Taka interpretacja podkreśla, że jest to czas pobożnego i radosnego oczekiwania. Te dwie idee doskonale widoczne są w Litrugii, która dzieli Adwent na dwie części. Od 1. Niedzieli Adwentu do dnia 16. grudnia akcent pada na oczekiwanie paruzji. Czekanie działa na nasze nerwy, jesteśmy zdani na łaskę godzin i niepewności. W spokoju leży siła. Temu negatywnemu doświadczaniu przymusu czekania Adwent przeciwstawia czekanie w wyciszeniu. Jest to forma wewnętrznego spokoju, który opiera się na ufności w to, że wypełnione zostaje Słowo Boga. To Jezus przynosi nam hasło VAxNSGr. Wykłady poranne jak i wieczorne można śledzić online, na kanale ORTV Głosu Nadziei w serwisie YouTube. Poniżej lista wszystkich transmisji. Zapraszamy do udziału w programie! Camp 2022 / 15-24 lipca PreCamp / 12-15 lipca Serwisem kieruje Adwentystyczna Agencja Informacyjna (AAI) która jest wewnętrzną działającą w strukturze Sekretariatu Komunikacji i Mediów, powołaną do istnienia uchwałą Rady Kościoła z dnia 26 marca 2001 r. nr 22[178]2001. AAI kieruje Daniel Kluska, dyrektor Komunikacji i Mediów. Kontakt: e-mail (@ tel. +48 22 3131 431, 3131 432, fax: +48 22 3131 500. Redaguje zespół: Marek Rakowski i Daniel Kluska. Copyright ©. AAI zezwala na przedrukowywanie w całości lub części informacji i zdjęć przez nią publikowanych pod warunkiem wyraźnego oznaczenia ich źródła, np.: „źródło: Adwentystyczna Agencja Informacyjna” i nazwiska autora zdjęć. AAI zastrzega sobie prawo do skracania i redagowania nadsyłanych bądź wykorzystanych materiałów. Przypada Uroczystość Wszystkich Świętych. Franciszka z Asyżu 33-333 Cieniawa 198 Numer konta bankowego. Pin On Lenka Piątek 29 października udekorować kościół na adwent. Nr 78 w Wadowie. W piątek 1 października na Mszę Świętą o godz. Zapraszamy zatem na nabożeństwa Różańcowe zarówno do kościoła jak i kaplic. Kościół w tym dniu oddaje cześć wszystkim którzy już weszli do chwały niebieskiej wiernym pielgrzymującym na ziemi wskazuje drogę która ich. W poniedziałek 1 listopada br. Rzymsko - Katolicka parafia pw. 26 8797 0003 0000 0012 0825 0001. 18 00 zapraszamy na spotkania rodziców i młodzież przygotowującą się do Bierzmowania ze SzP. Po Mszy Świętej będzie wspólny różaniec a po nim odbędzie krótkie spotkanie. Adwent Dekoracja Kosciola Christmas Candle Decorations Candle Decor Christmas Candle Pin On Rekoczyny Scenka sprzed bazyliki św. Piotra w Rzymie: 20-latka w ręczniku na ramionach. Walczy z „wydłużaniem” krótkiej spódnicy. Jeszcze 10 cm brakuje do przysłonięcia kolan. Dwóch strażników przed wejściem do bazyliki kręci przecząco głową. Już tylko 5 cm. Strażnicy są stanowczy. Turystka wnętrze bazyliki może obejrzeć najwyżej w folderze. Większość turystów odwiedzających Włochy wie, że by wejść na Mszę św. czy zwiedzanie kościoła, trzeba mieć strój przykrywający ramiona i kolana. W Polsce z początkiem gorących dni na ulicach, w kościołach i w miejscach publicznych zaczyna królować półplażowa moda. Włoskie standardy nie weszły w użycie, ale też nie pojawiły się przed kościołami tabliczki, które bez słów wyjaśniają, że „krótkie spodnie nie wchodzą”. Kościół możemy odwiedzić w sposób trojaki: niejako mimochodem wstępując do niego na krótką modlitwę; uczestnicząc we Mszy św. w dzień powszedni; uczestnicząc we Mszy św. w niedzielę lub w inne święto kościelne. W tym pierwszym przypadku nie jesteśmy oczywiście zobowiązani do jakiś specjalnych przygotowań. Jednak nasz strój musi być stosowny. Nie możemy odwiedzać kościoła w stroju kwalifikującym się tylko na plażę czy na boisko, np. w krótkich spodenkach czy negliżu. Nie może to być strój wywołujący zgorszenie czy znamionujący lekceważenie. Czy w krótkich spodenkach, w dresach czy innym niestosownym stroju odwiedzilibyśmy choćby na chwilę sejm, premiera, biskupa czy choćby naszego szefa w pracy? A w tym wypadku odwiedzamy przecież samego Boga? Uczestnicząc we Mszy św. w dniu powszednim postępujemy w taki sposób jakbyśmy odwiedzali kogoś z wizytą towarzyską, tylko, że tu mamy do czynienia z odwiedzinami osoby wyjątkowo ważnej – Boga. Savoir vivre w sposób jednoznaczny określa wymogi związane z taką wizytą. Nie odwiedzamy nikogo w stroju roboczym. Nasz strój określa nasz stosunek do gospodarza, ma wyrażać szacunek. Zakładamy więc na siebie ubranie bardziej eleganckie i odświętne. Jeżeli nasza wizyta ma uroczysty charakter ubieramy się w sposób uroczysty. Mężczyzna zakłada garnitur i płaszcz, kobieta strój do tego odpowiedni. Nikt nie idzie z uroczystą towarzyską wizytą w adidasach, dżinsach, spranym podkoszulku i podartej, starej kurtce. Udział w niedzielnej Mszy św. ma rangę wyższą niż uroczysta wizyta towarzyska. Powinniśmy zatem ubrać się w sposób szczególnie elegancki i uroczysty okazując tym szacunek i gospodarzom (Bogu i proboszczowi) i pozostałym gościom (wiernym, wspólnocie parafialnej). Ubiór kobiety W świetle zasad savoir vivre i przepisów etykiety biznesowej ubiory kobiece dzielą się na dwie kategorie ze względu na rolę, jaką kobieta spełnia. Może ona występować jako pracownik, reprezentant firmy, danego środowiska, jako naukowiec, dziennikarz czy po prostu jako człowiek. W takim wypadku jej ubiór, jak mówią specjaliści reprezentuje opcję „zero seksu” – spódnica nie jest krótka, ramiona, dekolt i plecy są zasłonięte, ubiór nie jest ani obcisły ani prześwitujący, buty zakrywają palce i pięty, biżuteria i inne ozdoby są bardzo skromne. Za najbardziej reprezentatywne dla takiego ubioru uznaje się kostium, garsonkę, sukienkę z marynarką, lub mniej odświętne – klasyczną szmizjerkę z długimi rękawami czy bliźniak. Kobieta może też występować jako przede wszystkim kobieta. Emanuje wtedy kobiecością, podkreśla ją i uwypukla, odsłaniając niektóre partie ciała. W takim stroju udaje się na randkę, do kawiarni, na spacer, na bal, na wieczorne „rozrywkowe” spotkanie towarzyskie. Kościół jest takim miejscem, w którym, tak jak zresztą w każdej poważnej instytucji, ten drugi typ kobiecego stroju nie uchodzi, jest nie na miejscu, może komuś przeszkadzać, może kogoś gorszyć, a nawet obrażać. Któraś z kobiet powie: „nie odpowiadam za ludzkie reakcje”. O, nie. W świetle savoir vivre odpowiadamy za nie. Nasz ubiór i nasze zachowania, jak uczy etykieta, mają być takie, by u nikogo nie wywoływać negatywnych reakcji, by powodować powszechną akceptację. Poza tym należy pamiętać, że ubiór podkreślający kobiecość, uwypuklający ją może, co powinno być oczywiste, ściągać i rozpraszać uwagę mężczyzn, a przecież przyszli tu oni po to, by spotkać się z Panem Bogiem, a nie podziwiać kobiecą urodę. Epatując ich swoimi wdziękami kobieta postępuje więc w taki sam sposób jakby przyszła do publicznej biblioteki i czytelni, gdzie obowiązuje cisza, bo wszyscy chcą w skupieniu czytać, i włączyła głośno przenośne radio. Któraś z pań mogłaby powiedzieć: „Ja nie ubrałam się w ten sposób do kościoła tylko na spacer, który nastąpi zaraz po Mszy św.”. No cóż. W takim wypadku trzeba do kościoła ubrać się stosownie i potem stracić trochę czasu, wrócić do domu i się przebrać. Kobiety wybierając się z wizytą towarzyską, a nawet do pracy malują się i perfumują. Trzeba jednak pamiętać o tym, że nie w każdej sytuacji jest to stosowne. Ostrzejszy makijaż jest stosowny tylko na wieczorne przyjęcie. Savoir vivre uczy, że gdy np. idziemy na obiad kobieta nie powinna zbytnio się perfumować, bo zapach perfum będzie dominował zapach jedzenia. W kościele kobiety nie powinni epatować innych nie tylko swoją kobiecością – seksapilem, ale również w żaden inny sposób. Nie powinny rozpraszać ich, ściągać na siebie ich uwagi. Tutaj ludzie przyszli do Pana Boga, a nie po to, by nam się przypatrywać czy zachwycać się naszym zapachem. To wszystko kobiety powinny brać pod uwagę ubierając się do kościoła. Ich strój powinien zatem być elegancki, ale bardzo skromny, makijaż, jeżeli w ogóle, to bardzo dyskretny. Perfum nie powinny używać. Pamiętajmy, że w świecie savoir vivre obowiązują dwie zasady w odniesieniu do stroju: nie możemy być nie tylko „niedoubrani” (underdressed), a więc ubrani zbyt, w stosunku do innych, skromnie i za mało odświętnie, ale również nie możemy być „nadubrani” (overdressed), a więc ubrani zbyt, w stosunku do innych, strojnie. Kobiety siadając w pierwszych ławkach, powinny ponadto zwracać szczególną uwagę na stosowność swojego ubioru. Ich ubiór może bowiem rozpraszać również księdza (czy księży) lub inne osoby znajdujące się przy ołtarzu. „Twój wygląd zewnętrzny – mówi chińskie przysłowie – jest kartą tytułową twojego wnętrza”. On sygnalizuje zatem również stosunek do miejsca, okoliczności, innych osób oraz, w tym wypadku, również Boga, co pociąga też za sobą, oczywiście, określone zachowania. Warto w tym miejscu powtórzyć nieco złośliwą uwagę Jeana de Maison jr. w książce pt. „Odrobina dobrych manier (nawet w kościele) nie zaszkodzi”: „Te grupki dziewcząt nastawionych na atmosferę przyjęcia w czasie kazania i ofiarowania przypominają za każdym razem o wymogu grzeczności: czy wypada wzbogacić ich bezmyślne paraliturgiczne rozrywki słodyczami i coca colą? Paniom w futrach z norek oczywiście zaoferujemy tartinki z kawiorem i kieliszek czystej”. Ubiór mężczyzny Omawiając ubiór kobiecy stosowny do kościoła akcentuje się w znacznej mierze te jego elementy, które mogą rozpraszać, gorszyć, wywoływać skutki w perspektywie seksualności. Nie należy też jednak zapominać o tym, że powinien on być elegancki – odświętny. I taki również powinien być ubiór mężczyzny. Nie może to zatem być strój roboczy czy sportowy, czy ujmijmy to precyzyjniej, treningowy. Kanony elegancji i odświętności w wypadku mężczyzny są proste, jasne i precyzyjne. Mężczyzna udający się do kościoła na Mszę św. powinien mieć na sobie garnitur, najlepiej białą koszulę i oczywiście krawat oraz skórzane półbuty. Latem, szczególnie w godzinach południowych ten ubiór może być jasny, a nawet biały, a zimą szary aż do czerni, którą mężczyzna przywdziewa w tych najbardziej uroczystych chwilach. Artykuł pochodzi ze strony: Radość z nawrócenia Piotr Blachowski Dwa słowa dzisiaj są dla nas ważne – radość i nawrócenie. Obojętnie w jakiej kolejności będziemy ich używać, to jednak właśnie dzisiaj mają znaczenie szczególne, bo III Niedziela Adwentu, nosząca nazwę Gaudete – Niedziela Radości (a symbolem radości jest kolor różowy), mówi o radości oczekiwania, o przyjściu Oczekiwanego, ale chcąc doświadczyć radości oczekiwania, trzeba się nawrócić. Nie traktujcie słów o nawróceniu jako pouczenia czy przestrogi. Przecież nasze nawrócenie to również nasze otwarcie na słowa, gesty i czyny Chrystusa, który nas prowadzi ku sobie, do swego serca. To otwarcie oznacza naszą ufność, bo jak w pierwszym czytaniu słyszymy „Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń i język niemych wesoło krzyknie.” (Iz 35,5-6), a więc radość z tego, co nastąpi, czego oczekujemy, czego pragniemy. Jak się do przyjścia przygotować, jak nawrócić? Święty Jakub w swoim liście daje nam taką radę: „Tak i wy bądźcie cierpliwi i umacniajcie serca wasze, bo przyjście Pana jest już bliskie.” (Jk 5,8). Każdy z nas zinterpretuje te słowa po swojemu, tak samo każdy z nas będzie szukał dla siebie wzorca postępowania. Jakub podpowiada: „Za przykład wytrwałości i cierpliwości weźcie, bracia, proroków, którzy przemawiali w imię Pańskie. (Jk 5,10). A zatem postawmy sobie kilka pytań: Kim tak naprawdę jest Bóg dla moich myśli, dla mojego serca, dla całego mojego życia i działania? Czy jako chrześcijanin nie tylko wierzę w Niego, ale również Mu ufam? Czy mówię o Nim innym? Czy daję świadectwo o Nim w środowisku rodzinnym, środowisku pracy, szkoły? Uczniowie Jana Chrzciciela zapytali samego Jezusa: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?” (Mt11,3). Postąpili jak ci, którzy szukają światła na modlitwie, a potem dopiero w książkach i dokumentach. Większość z nas częściej pyta o to, kim jest Jezus, księży, katechetów, spowiedników czy też profesorów uniwersytetów katolickich. Zapominamy, że trzeba tak jak uczniowie Jana Chrzciciela zapytać samego Pana Jezusa: postawić to pytanie na modlitwie, w czasie Mszy świętej, po Komunii świętej. Gdyby uczniom Jana Pan Jezus powiedział: Jestem Mesjaszem – nikt by nie zrozumiał. A jeśli by powiedział: jestem Bogiem – nikt by w to nie uwierzył. Odpowiedź Pana Jezusa była inna. Znaczyła: wtedy Mnie poznacie, kiedy zobaczycie, co czynię. Ważna to dla nas wskazówka. Ważne są sentencje teologiczne, ważne definicje katechizmowe, ale Pana Jezusa najlepiej poznamy wtedy, gdy w hałasie tego świata zobaczymy to, co On uczynił i wciąż czyni dla nas, dla ludzi. Na tym świecie wiele się robiło i nadal robi, aby Chrystusa otoczyć zmową milczenia, aby zaprzeczyć Jego egzystencji i misji, albo ją pomniejszyć i zniekształcić. Dlatego to pytanie, które uczniowie Jana postawili tylko jeden raz, my powinniśmy stawiać sobie wiele razy, ciągle na nowo. Matko Boża, Maryjo, dopomóż nam radować się i kochać, a jednocześnie z nadzieją i wiarą oczekiwać na przyjście Twego Syna. Ceremonie Kościelne to niezwykle ważne wydarzenia odbywające się rok rocznie w każdej parafii. Śluby, komunie i święta są szczególnie ważnymi wydarzeniami dla całej wspólnoty. Przepełniają one całe nasze serca radością i optymizmem, a możliwość wspólnego świętowania tworzy niesamowitą atmosferę wśród chyba wszystkich wiernych. Stąd wszyscy chrześcijanie przykładają dużą wagę do wystroju Kościoła, do tego, aby wszystko wyglądało pięknie i dostojnie. Oczywiście nie jest to powód do jakichkolwiek przechwałek, nie chodzi w tym wszystkim o to, aby pokazać na jak wiele nas stać i obnosić się bogactwami. Chodzi jedynie o jak najlepsze uczczenie tych radosnych dni, w których serca nasze wypełnia szczególne uczucie. A jak najlepiej podejść do tematu dekoracji? Jak udekorować kościół? Jak udekorować kościół na adwent? Jak ustroić kościół na komunię? Czy poszczególne święta od strony dekoracyjnej czymś się od siebie różnią? Jak ustroić Kościół na Komunię?Jak udekorować Kościół na Adwent? Jak ustroić Kościół na Komunię? Przyjęcia Komunijne to niezwykle ważna chwila w życiu każdego dziecka. To w tym momencie po raz pierwszy doświadcza ono Ducha Świętego. Z tego względu również świątynia, w której wszystko się odbywa powinna być odpowiednio udekorowana i przygotowana. Pamiętajmy przede wszystkim, że sakrament pierwszej komunii jest kojarzony z kolorem białym. Wszelkie dekoracje nie powinny być więc krzykliwe, a jedynie subtelnie podkreślać istotę wydarzenia. Odrzućmy więc krzykliwe kolory i skupmy się jedynie na jasnych odcieniach, z przeważającą wszędzie bielą. Podstawową dekoracją na takiej uroczystości są oczywiście kwiaty. Zwykle stroi się nimi ławki w środku kościoła. Można pokusić się również o delikatne rozsypanie białych kwiatów na podłodze, tworząc niejako wśród nich ścieżkę prowadzącą do ołtarza. Od lat na komuniach przeważają dekoracje styropianowe, które łączą w sobie biel i prostotę z wielkimi możliwościami kreacyjnymi takich dekoracji. Zazwyczaj ze styropianu wycina się gołębie, białe aniołki lub baranki. Takie dekoracje można w sprytny sposób ustawić przed ołtarzem. Należy pamiętać również o białych, eleganckich świecach, które postawione na stojaku można przyozdobić różnymi dekoracjami florystycznymi. Niebanalną propozycję dekoracyjna stanowią z pewnością białe wianki, które można podarować dziewczynkom. Różnego rodzaju tiule i materiały kryjące ławki i meble kościelne z pewnością przyciągną uwagę. Bardzo dobrą propozycją na pewno będzie biały dywan rozłożony w głównej nawie kościoła prowadzący do ołtarza. Doda on z pewnością szyku oraz elegancji całej ceremonii. Jak udekorować Kościół na Adwent? Kolejną bardzo ważną kościelną ceremonią jest z pewnością czas adwentowy. Adwent jest czasem oczekiwania każdego chrześcijanina, a tworzenie dekoracji adwentowych to już pewnego rodzaju tradycja. Tworzenie adwentowych wieńców wiąże się z tradycją pobożności ewangelickiej. Zawdzięczamy je z pewnością charyzmatycznemu pastorowi Johannowi Hinrichowi Wichernowi (1808-1881), który jest Twórcą pierwszego domu wychowawczego dla dzieci ulicy w Hamburgu. Podczas adwentu w roku 1839 wprowadził on tam zwyczaj wspólnych modlitw, na których ustawione były świece. Były to 4 świece duże (jako 4 niedziele adwentu) oraz świece mniejsze na każdy dzień powszedni adwentu. Każdy wieczór modlitewny oznaczał rozpalenie kolejnej świecy symbolizującej zbliżanie się końca czasu wielkiego oczekiwania. W dzisiejszych czasach oprócz świec adwentowych mamy również tradycję plecenia specjalnych adwentowych wieńców. Składają się one z gałązek roślin iglastych. Wieńce również ozdabia się 4 świecami na znak 4 adwentowych niedziel. Wieńce mogą być skromne, ale istnieją również dekorowane na bogato. Mają być one jedynie symbolem. Nie muszą służyć zwracaniu uwagi. Należy pamiętać, że adwent jako czas oczekiwania, powinien być również czasem wielkiej refleksji każdego z nas i jak najmniej rzeczy powinno odwracać naszą uwagę od rzeczy bardziej istotnych. Nie dajmy się ulec pokusie próżności i pamiętajmy o właściwym zachowaniu i świętowaniu. Pamiętaj, aby dzień święty święcić. Ale pamiętaj również aby święcić go odpowiednio. Nie dajmy się ponieść zbytniemu optymizmowi dekorowania naszych świątyń czy mieszkań. Nie zapominajmy o tym co jest w tych dniach tak naprawdę istotne. Pamiętajmy o nas samych. Pamiętajmy o drugim człowieku i aby większą wagę przykładać do tego co jest w środku. Nie ważne jak co wygląda. Liczy się miłość do siebie i do Pana Boga.

jak ubrać kościół na adwent